تبليغاتX
شادباش ...
 
شادباش ...
 
 
in stockholm دلتنگیای بزرگ یه آدم کوچیک
 

 

                                

                  در يك كرم پروانه—

                                            هيچ نشاني

                                                          از تبديل شدن به پروانه اي زيبا نيست..

 

 

 يعني از اين قشنگتر هم ميشه اميد به آينده رو فرياد زد؟واقعا...فوق العاده ست!

 |+| نوشته شده در  سه شنبه 29 آذر1384ساعت 16:24  توسط سحر  | 

اي كاش اينجا بودي

آن گاه ساعتي در مچ دستت مي كشيدم

و بعد

وقت مي گرفتم از تو...

  ...براي ساعتي درد ودل كردن!
 |+| نوشته شده در  یکشنبه 27 آذر1384ساعت 20:51  توسط سحر  | 

توي اين روزاي ابري ودل ابري تر من...شايد يه ضربه لازم بود تا به خودم بيام...يه تلنگر  تلنگر يه دوست...شايد بايد از خودم خجالت بكشم..

 

ما را شكست نسيمي كوچك و تنها

                           با ما چه خواهد كرد طوفان خاك و باد...؟!

 |+| نوشته شده در  یکشنبه 27 آذر1384ساعت 20:45  توسط سحر  | 

 

امروزنمره ي رياضي مو گرفتم.نصف اوني بود كه تخمين زده بودم...كلي به هم ريختم....همه فكر كردن واسه نمره است اما...واقعا گور باباي درس و...!چيزي كه منو به وحشت انداخت  فرو ريختن باورهاي 20ساله ام بود.... باوراين كه تقدير وجود نداره و سرنوشت هر كس رو خود خودش مي نويسه...اين كه اگه تلاش كني هر كاري مي توني بكني...حتي مي توني پرواز كني...!!!

 

توي دارايي هاي نداشته ام فقط به هوش و خرد خودم افتخار مي كردم كه انگار خدا اونم ازم گرفت....

 انگارتا حالا... بدجوري احمق بودم.

                                                                                                                              

 |+| نوشته شده در  دوشنبه 21 آذر1384ساعت 23:48  توسط سحر  | 

*رويت را به قصد رفتن مي چرخاني

به سايه ات چنگ مي زنم تا بماني...

 تو رفته اي

              من مانده ام و خلاء مشت شده در دستم....

 

 |+| نوشته شده در  دوشنبه 21 آذر1384ساعت 23:23  توسط سحر  | 

 

*هر خاطره ي تو خاطره اي مي شود وقتي به ياد مي آورمش.

 

 |+| نوشته شده در  دوشنبه 21 آذر1384ساعت 23:10  توسط سحر  | 

*****

شاديانه ي روز بهتررا/نه بهار درآستين دارد / نه از ستاره ي دنباله دار مي افتد /

 ازاين كلمات افقي: / - چه طوري؟ / - چه خبر؟ / - اينها چه مي كنند؟ /

 چيزي نشت نمي كند.

                         *******

 |+| نوشته شده در  دوشنبه 14 آذر1384ساعت 18:20  توسط سحر  | 

آدما دو تا " ور"دارن.يا لااقل من كه دارم!..يكيشون همون ور شادمه..كه مدام بهم ياداوري مي كنه هنوز هم چيزاي قشنگ تو اين دنيا پيدا مي شه ا گه چشماتو به روش نبندي...

همين ور ه كه باعث مي شه  وسط اتوبان توي اون سرسام آوري مطلق..يه هو چشت بيفته به يه گنجشك ودلت پر بشه ا زيه حس غريب...يا اين كه صبح ها بخواي ريه هاتو اون قدر از بوي بارون ديشب پر كني كه بتركن! به يه رنگين كمون واقعي بگي معجزه و...

خيلي از آدما به بهونه ي اينكه اين " ور"يعني بچگي يعني ديوونگي..كم كم  كم كم اونو از ياد بردن چشاشونو به روي نشونه هاش بستن و  معجزه هاي زندگي رو فراموش كردن!!!

 

 

من هم گاهي ابري مي شم.. وقتايي كه اون " ور"ديگه ام داره جولان مي ده...بوف بينا اسم اين ور منه..

وقتايي كه تنها يي رو با پوست و خونم حس مي كنم..وقتايي كه گريه امونم نميده...وقتايي كه جسد مي شم جسدي كه حركت مي كنه.... صداي زمزمه ي بوف بينا رو تو گوشم مي شنوم....

 |+| نوشته شده در  دوشنبه 14 آذر1384ساعت 18:19  توسط سحر  | 

اگر مرده اي

بيا و مرا با خود ببر

واگر زنده اي هنوز

لا اقل خطي خبري

ردي رويايي

خوابي خيالي چيزي....

                        بي معرفت!

 

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه 9 آذر1384ساعت 0:0  توسط سحر  | 

مي دوني چيه؟

آدم يه دوستي رو دوست داره...يه جوري كه خودش هم نمي دونه چه جوري!...هم نمي خواد..هم مي خواد...بعد يه هو انتخاب گزينه ي خواستن از آدم گرفته مي شه...تموم شد...پرونده بسته..نقطه سر خط.

 

 

دلم فقط دو تا گوش مي خواد كه به يه مغز تيز وصل باشه..همين..من بگم و اون گوش كنه...من بگم و تو گوش كني...آره با توام..اون بدل تو بود..بدل ها هم هميشگي نيستند عزيز نيستند!

 

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه 9 آذر1384ساعت 0:0  توسط سحر  | 
سرم رو گرفتم بالا...يه آرزوي سريع..."بتونم چند تا ستاره ببينم!!"..گرچه عينكم همراهم نيست...سرمو چرخوندم..نه يكي نه دو تا..تو آسمون يه عالمه ستاره بود!!!!من با چشماي ضعيفم اين همه ستاره رو مي تونستم ببينم!!خيلي خوشحال شدم..ذوق كردم...آسمون پر ستاره بود..... فكر كردم اگه عينك داشتم چقدر قشنگ بود...حيف...حيف كه عينك همراهم نيست..حيف..اما بر خلاف هميشه.. بر خلاف خلق و خوي هميشگي من اين فكر مثل جرقه خاموش شد...من موندم و باقي ستاره ها و لذت اينكه مي بينمشون...حتي اگه خيلي بيشترن.... آره ديد من به زندگي اين جوريه..هميشه ي هميشه غصه ي ضعف چشمهام باعث شده..از بقيه ي ستاره هاي آسمون هم لذت نبرم...هميشه غصه ي چيزي كه ندارم رو بخورم....گاهي حتي عينك هم تو دستمه....تا جايي كه سرمو مي ندازم پايين..نگام ميفته جلو پام...ستاره ها و آسمون يادم مي ره...زمين رو مي بينم و گريه مي كنم كه من هيچ چي نمي بينم..دنياي من بي ستاره ست... امشب همه ي اينها رو يه هو فهميدم..يه هو...فهميدم كه چرا مي گن "چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد."
 |+| نوشته شده در  سه شنبه 8 آذر1384ساعت 23:55  توسط سحر  | 
 
  بالا